The Relationship Between “Libangan” and “Libingan”

One of the hallmark characteristics of Filipinos that I keep mentioning in this blog is the desire to always be on a high and to have some form of libangan or distraction.

Filipinos are not masaya unless there is pagkain, pelikula, internet, pakikisama, social media, salu-salo or any other form of distraction.

Many Filipinos, whom I know and interact with, seem to have an underlying feeling of restlessness that constantly pushes them to look for occasions to get some form of stimulation and libangan.

Where does the need for constant libangan ultimately stem from?

There is an interesting quote from Blaise Pascal: Blaise Pascal said that most of our problems stem from lack of the ability to sit alone and quietly in an empty room. We fear the silence of existence and boredom and we must fill it with some distraction.

Rarely can Filipinos (at least the ones I have regular dealings with….many Filipino fellow-bloggers of mine are actually quite different) sit still in silence and bask in being.

This is, I guess, an attempt to run away from the fact that being, at its fundamental level and stripped of all the noise of doing and activity, is hollow.

Human beings, generally speaking, cannot stand silence and stillness.

The reason is probably the fact that the void of silence and stillness calls to mind that libingan is what awaits us. People who cannot stand katahimikan are probably trying to run away from the reality of libingan.

The Philippines is one of those cultures where this fear of katahimikan and the need to fill every single hour with some libangan (many Filipinos listen to music or use their gadgets even while they are working) is particularly strong.

And the giant karatula that can be seen everywhere in the Philippines encourage Filipinos to buy, consume and have plenty of libangan.

The reality is that running away from libingan with too much libangan often leads to early libingan as many Filipinos ruin their health with too much pagkain or alak.

The fact that in Tagalog only a vowel separates the concept of libangan from that of libingan shows that these two things are actually closely related.

Running away from the reality of libingan gets Filipinos to stuff their lives with sobrang libangan and this often leads to libingan….more food for thought bilang pampatunaw….

Filipino Beer: Red Horse vs San Miguel

Since I started blogging I have been trying to write mabuting mga blog post.

But, because many of my articles are about the Filipino culture and mentality, sometimes I cannot help but write some maboteng blog post as well.

The Tagalog word mabuti means “good” while mabote is a play on words (bote means “bottle”).

In my article about the Filipino drinking culture I mentioned the kaunti container Filipino approach to drinking, how the one who really rules the Philippines is not ang Presidente na nakaupo sa palasyo, but rather ang Emperador na nakatayo sa ibabaw ng mesa and how the younger generations in the Philippines are no longer singing nanay, tatay, gusto kong tinapay but rather nanay, tatay gusto ko isang tagay.

When it comes to drinking Filipinos definitely prefer hard liquers to beer.

An expression that I once heard from a Pinoy friend is beer bihira.

The Tagalog word bihira means seldom and so I assume that beer bihira means that Filipinos view beer as the last resort when hard liquers are not available, or, perhaps, as a starter before diving into Tanduay, Kwatro Cantos, Emperador, Fundador etc.

Although Pinoy people are more into drinking hard stuff, the Philippines does produce beer and plenty of it.

In the Philippines there are two main beer brands being San Miguel and Red Horse

Red Horse is the first extra-strong beer brand in the Philippines. It is a high-alcohol lager of the San Miguel Brewery, a subsidiary of the larger San Miguel Corporation, and it comes in various sizes including the 500 ml and the 1 lt bottles (the one in the picture above is the 1 lt bottle).

“San Miguel” beer is basically a normal lager beer, established in 1890 by the original San Miguel Brewery (renamed San Miguel Corporation in 1964), it is the largest selling beer in the country.

Red Horse is probably the one that heavy drinking Filipinos choose over San Miguel.

It is not uncommon to see Filipinos who drink two, three or even four bottles of “Red Horse”.

Here in Rome, Italy, the only place where I have been able to find Red Horse is this Pinoy restaurant

Drinking extra strong beer gives many Filipino men the chance to dismiss their wives’ complaints with a reassuring “huwag kang mag-alala, tutal isang beer na lang ito” (“there is nothing to worry about, it is just a beer”).

Have you ever visited the Philippines?

If you haven’t you definitely should.

If you do you will not only enjoy blissing out on the most amazing exotic beaches that you can imagine, but you will most likely have some maboteng usapan as well that will give you the opportunity to taste San Miguel and Red Horse….in addition to the endless choice of the other “stuff” that in the Philippines, a country where clean drinking water is not easy to find, is available in very large amounts.

Pilosopo Tasyo and the Origin of Purgatory

While in the Philippines I got my copy of the Noli Me Tangere by Jose Rizal, the Tagalog translation of it (one of my favourite places in the Philippines is the National Book Store that can be found in many SM malls).

I find it a great way to practice malalim na Tagalog.

While reading chapter 11, I came across a character named Pilosopo Tasyo. He was known as Don Atanasio by the taong may pinag-aralan or as Tasyo by the mga walang pinag-aralan. He is described as a man who was madalas makitang palibut-libot sa mga lansangab nang walang tiyak na pakitunguhan (like most reasonings of philosophers for that matter).

Anyway, on page 85 of the Tagalog version of the Noli, said pilosopo says something quite interesting and telling about one of the core beliefs of the mainstream religion of the Philippines, the “Purgatory”: hindi man lamang daw nabanggit ni Hesukristo at ni Moises ang Purgatorio. Wala raw sa Bibliya at sa Santong Ebanghelio ang Purgatorio .

The religion that the Spanish passed on to the Filipino was already the result of layers upon layers of tradition built on top of the original nugget of Christianity and Filipinos mixed it even further with some of the traditions of their mga ninuno.

As the Culture Shock Philippines book by Alfredo and Grace Roces says on page 208, “Lenten rites have also been adopted in non-Christian folk rituals, borrowing the exotic features of the elaborate Spanish Catholic ceremonies to perpetuate occult beliefs”.

On page 209 it adds: “as Lenten rites demonstrate, folk Catholicism among Filipinos….reveals….a deep persistence of pre-Christian values and the ability to selectively borrow outward motifs of Christian beliefs for their own sets of beliefs and values”.

So, some of the doctrines of Christianity, like the Purgatoryo for example, are not directly taught in the Bible, as Pilosopo Tasyo said, and Filipinos have stack even more tradition on top of that.

Anyway, on a lighter note, although here in Italy summer has refused to show up during the months of May and June, we are experiencing some impyerno at the beginning of July.

The weather abruptly changed from winter to extremely hot summer without any meteorological purgatoryo.

And when the weather is like impyerno the asawang babae becomes mainit ang ulo.

It’s a very simple equation: mainit ang panahon=mainit ang ulo.

How do I cope with it?

In addition to the air conditioning unit we already have, we’ve bought ourselves a portable one.

Yesterday night we slept with ang isang electric fan sa kaliwa at isa sa kanan + the portable air con unit.

This way medyo lumalamig ang ulo.

What about you? Are you experiencing impyerno this summer?

An even more profound question would be: if, as Pilosopo Tasyo said, Purgatoryo is a tradition that is not grounded in the original teachings of Christianity, what about Impyerno?

We can’t even cope with hot weather so how would a loving God punish some people forever in the Impyerno?

Just a little morning reflection…bilang “pampatunaw”…

Comparatives and Superlatives in Tagalog

In order to change an adjective into a comparative form, Filipinos use mas (meaning “more”) before the adjective and kaysa sa (meaning “than”).

So, for example, a sentence like “a dog is more beautiful than a cat” in Tagalog would be “mas maganda ang aso kaysa sa pusa”.

More examples:

Ako ay may MAS maraming balahibo KAYSA SA unggoy

Ang mga Pilipina ay MAS maganda KAYSA SA ibang lahi

Ang mga Pilipino ay mas mahilig uminom ng alak kaysa sa ibang mga lahi” (which is true by the way…)

Ang mga Pilipina ay mas mabait kaysa sa ibang uri ng babae…. kapag natutulog sila at kapag hindi mainit ang ulo nila


As for superlatives, they are formed by using the pinaka- affix.

So, for example, if I wanted to say that “dogs are the most beautiful animals in the world”, I would have to use pinaka- and, therefore, say: “ang aso ay ang pinakamagandang hayop sa mundo”.

More examples:

Ang mga Pilipina ay ang pinakamabait na uri ng babae…. kapag natutulog sila….(lol)

Ang mga Pilipinong lalaki ay ang pinakamadiskarteng uri ng lalaki



ang Pilipinas ay ang pinakamagandang lugar sa mundo

Mabuhay ang Pilipinas!

Bahala-na o Bahala ka?

Bilang foreign na asawa ng isang Pilipina ang isang bagay na hindi pa ako masyadong makapaniwala ay ang akala ng maraming Pilipino na pwedeng mabuhay nang wala maraming ikinababahala (ibig kong sabihin maging medyo kampante) at asahan na bahala-na si Batman o bahala-na si Bathala o Panginoon (o baka naman bahala ang mga kamag-anak na nasa mayamang bansa).

Dito kasi ang mga tao ay sobrang abala at gahol na gahol ang buhay samantala sa Pilipinas nakita ko maraming tao na kahit bumabagsak ang mundo kasingpanatag sila ng tubig ng isang lawa sa madaling araw

Panatag at tahimik na tubig ng isang lawa sa madaling araw…ganito rin maraming mga Pilipino kahit bumabagsak ang daigdig

Ok naman para sa akin ang saloobing iyon kung wala tayong inaasahan mula sa iba.

Pero mukhang sa Pilipinas may maraming tao na hindi sobrang nagaalala dahil bahala-na si Bathala, si Batman o ang mga kamag-anak na nasa abroad (lalo na kung may sapat na pera sila para suportahan maraming kamag-anak at ang kanilang mga “kamag-alak“).

Kung tungkol kay Bathala ang alam ko ay na, more or less, ganito ang sinasabi ni Bathala:

Ang isang bagay na sinasabi ni Bathala ay “Huwag ninyong dayain ang sarili ninyo: ….anuman ang inihahasik ng isang tao, iyon din ang aanihin niya”.

Nabubuhay tayo sa isang uniberso kung saan ang isa sa pinakasaligang mga batas ay ang batas ng sanhi at epekto: kung inihahasik natin ang binhi ng mansanas hindi aanihin natin ang buko o ang saging.

Kaya responsable tayo sa mga resulta ng ating mga desisyon at walang magagawa si Bathala o kahit si Batman…o si Spiderman

Sa aking (mapagpakumbabaang) punto de vista ang pagkadama ng personal na responsibilidad (ibig sabihin ang abilidad na tumugon o magrespond sa halip ng pagiging biktima na lang ng mga kalagayan na lagi umaasa kay Bathala…o sa mayamang kapatid o pinsan na nasa abroad) ay isa sa pinakamahalagang katangian para magtagumpay sa lahat ng mga aspekto ng buhay.

Totoo naman na sinasabi ni Bathala “huwag kang umasa sa sarili mong unawa. Isaisip mo siya (si “Bathala”) sa lahat ng tatahakin mong landas, at itutuwid niya ang mga daan mo”.

Totoo naman iyon. Pero, ibig bang sabihin na pwede maging kampante na lang at basta itutuwid ni Bathala lahat ng mga landas natin kahit ano ang ginagawa natin?

Sinasabi naman ni “Bathala” na “ang mga plano ng masipag ay tiyak na magtatagumpay, pero ang lahat ng padalos-dalos ay tiyak na maghihirap”.

Ginagamit ni Bathala ang salitang plano at sinasabi rin na hindi bahala si Bathala sa mga padalus-dalos kundi maghihirap sila at marami kong kilala mga Pilipino dito sa bansa ko na naghihirap dahil sa padalus-dalos na desisyon (tulad halimbawa ang desisyon na sobrang umutang) at kawalang plano at walang bahala sa kanila (kundi may umaasa sa kanila sa Pilipinas).

Ang batas ng sanhi at epekto ay kapit naniniwala man tayo kay Bathala o hindi, dahil batas ng kalikasan iyan.

Syempre hindi layunin ng blog ko upang sermunan ang mga tao, ngunit, dahil ako ang lagi sinesermunan (sinesermunan ako sa trabaho, sa bahay etc.), araw-araw “sermon ang almusal”…bago pumasok (…hindi na sa eskwela dahil adulto na ako), paminsan-minsan gusto ko rin sermunan ang iba….para maging pantay-pantay ang mga bagay-bagay…..

Ang Tunay na Kahulugan ng “Mahal Kita”

Matagal na maliwanag sa akin na ang lihim ng tagumpay sa isang romantikong relasyon ay ang pagbibigay.

Subalit medyo bago sa akin ang ideya na ang mga personal na panghalip o personal na pronombre (ako, ikaw etc.) at ang mga panghalip sa pag-aari o posesibo (ko, akin etc.) na ginagamit natin sa komunikasyon sa ating kabiyak ay nagsisiwalat ng kung nasaan ang pokus natin sa relasyon.

Kung mas madalas ginagamit ko, bilang halimbawa, ang mga panghalip ako o ko kaysa sa ikaw o mo, ibig nitong sabihin na nakapokus ako sa akin at sa mga pangangailangang ko.

Kaya, kung lagi sinasabi ko:

Mahal kita

Gusto kita

Kailangan kita

ibig sabihin na ang pokus ko ay kung ano ang gusto ko at ang kailangan ko.

Bweno, ito ay ang isang bagay na, kung tutuusin, medyo lohikal at maliwanag, pero ngayon lang seryosong pinag-iisipan ko ito.

Ibig sabihin na mula sa araw na ito mag-iingat ako sa paggamit ng mga pronombre!

Foreigner na may Balahibo sa Katawan vs Pilipinong Walang Balahibo

Ang mga lalaking Pinoy ay nagtataglay ng maraming bagay na wala sa aming mga foreigner, tulad halimbawa ang diskarte.

Pero maraming mga foreigner ay nagtataglay ng isang bagay na wala sa karamihan ng mga lalaking Pinoy: ang mga balahibo sa katawan!

Sa aking post ikinwento ko kung papaano nagulat ang mga unggoy sa Pilipinas, na nakatira sa gubat, noong nakita nila, for the first time sa kanilang buhay, ang lalaking may gubat sa katawan. Sanay kasi sila sa mga lalaking Pinoy (mga NPA yata na nagtatago sa gubat) na walang gubat sa katawan.

Alin kaya ang paborito ng mga babae: lalaking may gubat o lalaking walang gubat?

Nagresearch ako sa Google at nakita ko na may iba’t ibang mga teorya:

Sabi ng ilan na turn off daw ang mga balahibo sa katawan kaya dapat daw i-shave ang mga iyon.

Sa kabilang panig naman, sabi ng iba na kung iishave ang balahibo magiging masyadong magaspang ang balat.

Sinasabi ng iba naman na gusto ng mga babae ang taong may balahibo.

Kaya medyo nalilito ako sa dami ng conflicting theory.

Ang alam ko lang ay na ligtas ako kung gusto kong mamasyal sa gubat sa Pilipinas dahil ang mga mabangis na unggoy ay tumatakas sa akin (dito kasi ang mga unggoy ay nakikita lang sa zoo at sila ay mga kwan lang, ano, mga mabait lang, ano, samantala sa Pilipinas mayroon ang mga talagang unggoy-unggoy).

Bukod dito, dito sa Europa mayroon isang bagay na wala sa Pilipinas: sa pagitan ng tag-init at tag-lamig may tag-lagas ng mga dahon at nagiging kalbo ang mga puno (sa Pilipinas mayroon lang taglagas ng buko mula sa puno ng niyog…)

Taglagas ng mga dahon sa Italy
Unggoy sa gubat na takot sa taong may gubat sa katawan
Taglagas ng buhok sa ulo at tagsibol ng buhok sa katawan
Taglagas ng buko sa Pilipinas

Ganito rin ang nangyari sa akin: naranasan ko ang taglagas ng buhok sa ulo at, evidently, ang laman ng ulo ay lumipat sa katawan.

Alin kaya ang pinakamaganda at pinakagwapo?

Ang lalaking may gubat o ang lalaking walang gubat?

Mahalaga ba talaga?

Hindi siguro….