Ang “Barok” na Pagsasalita ng mga Pilipino dito sa Italya

Baroque architecture sa Roma
Hindi gaano interesado ang mga Pilipino dito sa history at sa Baroque style….pero at least “barok” ang kanilang pagsasalita

Ang Bayan ng Roma ay kilalang-kilala bilang ang kabisera ng Baroque style.

Sa sentro ng Roma may maraming simbahan at gusali na “Baroque” ang istylo at, ayon sa ilan mga iskolar, ang kahulugan, o isa sa mga kahulugan, ng terminong ito ay may kinalaman sa di-regular na hugis ng mga perlas na medyo magaspang at hindi perpekto. Maraming mga gusali dito sa Roma ay may di-regular na hugis.

Ang isang halimbawa ay ang simbahan ng Sant’Agnese sa Piazza Navona kung saan ay may halo-halo ng malukong at matambok na hugis ang harap ng simbahan.

Noong bagong kasal ako madalas na narinig ko ang mga Pilipino na gumagamit ng salitang baroque at nagtaka ako dahil alam ko mabuti na hindi ganitong ka-interesado ang mga Pinoy sa arts at, dito sa Roma, bagaman may maraming historic na mga gusali, mas gusto ng mga Pilipino pumunta sa mga shopping mall, sa KFC, Mc Donalds o Burger King at medyo binabale-wala nila ang mga monumento na milyun-milyong mga turista na galing sa buong mundo ay sabik na sabik na makita.

Sa bagay, noong nasa Pilipinas ako, gusto ko sana makita ang historic na bahagi ng Maynila, na tinatawag na Intramuros, pero puro shopping malls ang pinuntahan namin.

Sa Baliuag, Bulacan mayroon ang isang Colonial Style na simbahan na dinaanan namin maraming beses, at na gusto ko sana makita, pero ayaw huminto ng dryber.

Sa kalaunan natuklasan ko na ang salitang baroque na ginagamit ng mga Pinoy ay walang kinalaman sa “sining” kundi sa “broken at non-standard” na pagsasalita ng ibang wika.

At, syempre, dito talagang nahihirapan ang mga Pinoy sa pagsasalita ng Italyano at sobrang barok ang kanilang pagsasalita.

Halimbawa, madalas ginagamit ng mga Pilipino ang inverter ay, na karaniwan sa Tagalog, kapag nagsasalita sila sa Italyano. Bukod dito ang f ay nagiging p at ang v ay nagiging b.

Ang nagiging resulta ay na ang isang pananalita katulad halimbawa “io devo fare…,” (“dapat akong gumawa ng……”) ay nagiging “io ay debo pare”.

Madalas na ginagamit ng mga Pilipino ang mag-, na karaniwang ginagamit sa Tagalog para bumuo ng mga pandiwa, at hinahalo nila ito sa mga pandiwa sa Italyano. Halimbawa ang Italyanong pandiwang “partire” (magbyahe) ay nagiging: “magpartire”.

Kaya, bagaman ang mga Pinoy dito ay wala kahit anong interes sa Baroque Architecture naging sila dalubhasa sa pagsasalita ng Barok Italian at talagang barok na barok ang pagsasalita nila.

Naintindihan ko na bising-bisi ang mga Pinoy dito, pero natuklasan ko na hindi kailangan ang malaking pagsisikap para pasulungin ang pagsasalita ng isang banyagang wika, sapat ang ilang minuto araw-araw. Tutal, bagaman sobrang abala ako sa dami ng ginagawa ko, kahit papaano natuto ako magsalita ng Tagalog……..kahit baka kung minsan medyo barok din ang Tagalog ko……..

Buhay OFW sa Italya

Kanina binasa ko ang isang artikulo na lumabas sa pahayagang “Ako ay Pilipino”, ang isang pahayagan para sa mga Pilipino dito sa Italy at sa Europe.

Ang artikulo ay may kinalaman sa hirap na dinaranas ng mga OFW dito at may pamagat “Buhay OFW sa Italya” (https://www.akoaypilipino.eu/libangan/buhay-ofw-sa-italya-2/)

Ayon sa artikulong ito ganito ang buhay OFW sa Italya:

B – igat ng kalooban sa paglayo ay nilabanan,

U – masang sa pansamantalang paglisan

H – irap ng buhay ay aalwan,

A – nupa’t tinitiis pagod at lungkot makapagpadala lamang

Y – aong pinagpaguran sa palad ay dadapo lamang

O – ras ay di alintana, magtrabaho at kumita laman ng isipan,

F – erie o bakasyon sa part time ay ginagamit,

W – ag lang ma gutom pamilyang iniwan

S – elfie at Facebook tanging libangan

A – ng mga pa tour di man Lang maranasan

I – nang bayan nais muling masilayan, yakap ng pamilya labis kinasasabikan

T – iis pa more, patience pa more, sigaw ng isipan ,

A – ng pamilya sa Pinas tunay na nangangailangan.

L – abis na kasigasigan sa paghahanapbuhay,

Y – aong katawang lupa biglang bumigay

A -t sa ospital doon naratay.

Mukhang hindi puro kasiyahan ang buhay ng Pinoy dito pero, kahit papaano, marami pa rin ang gustong pumunta dito.

Kahit papaano ang bansang ito ay nag-aalok pa rin ng mga pagkakataon para mabuhay nang maayos ang mga Pilipino, ang mahalaga ay magkaroon ng realistikong pangmalas tungkol sa totoong buhay dito bago lumipat dito.

Mga Pinoy sa Italy: Estranghero sa Bansa at Estranghero sa Bahay

Bilang asawa ng isang Pilipina dito sa Italya, isa sa mga bagay na napansin ko ay na maraming mga Pilipino dito ay kapwa estranghero sa bansa at sa bahay.

Mga estranghero sila sa Italya hindi lang dahil iba ang nationality nila kundi dahil hindi gaano silang natututo ng Italyano at halos hindi sila nakikipagsalamuha sa mga taga dito.

May iba’t ibang mga dahilan:

Ang isang dahilan ay na marami ang nagtratrabaho bilang live-in (o full-time) na tagalinis at nakakulong sila sa bahay ng kanilang mga amo sa loob ng maraming oras, kaya may kaunting pagkakataon (o halos wala) sila para makipagsalamuha sa mga taga dito.

Ang isa pang dahilan ay na, dito sa Roma, mayroon ganitong karaming Pilipino na halos hindi kailangan ng mga Pilipinong dayuhan makipag-ugnayan sa mga Italyano at, karamihan sa mga kakilala ko ay, sa totoo, wala gaanong interes o gana na magpalawak at makipag-kaibigan sa mga taga dito.

Ang kanilang mga anak naman ay regular na nakikipagsalamuha sa mga taga dito, kaya fluent sila sa Italyano.

Kaya ang dahilan kung bakit nagiging mga estranghero sila sa bahay ay na maraming mga anak ng mga Pilipino dito ay halos hindi marunong magsalita ng Tagalog (o Iloko o anuman ang wika ng kanilang mga magulang).

Halimbawa, noong isang linggo kinausap ko ang isang 25 taong gulang na anak ng isang Bulaquenya: hindi siya kailanman nakarating sa Pilipinas at hindi niya kanyang bumuo ng kahit isang buong pangungusap sa Tagalog.

Nagkaroon ako ng impresyon na ang kanyang nanay ay hindi gaanong ka-fluent sa Italyano, kaya paano nagkakaroon sila ng makabuluhang komunikasyon sa tahanan?

Sa palagay ko medyo binabale-wala ng ilang mga magulang ang pagtuturo ng Tagalog sa kanilang mga anak habang maliit pa sila at kaya sana nilang matuto ng mabilis.

Masyadong abala ang mga magulang sa trabaho at pagdating sa bahay pagod sila, may masyado maraming teknolohya na nagiging sagabal sa komunikasyon at, dahil dito, ang mga anak ay nagiging mga estranhero sa tahanan.

Kaya kung may balak kayo na lumipat dito para magtrabaho (kung sakali may trabaho pa dito…..hindi ako sigurado tungkol dito), pakisuyo isaalang-alang ninyo kung paano magtuturo kayo ng Tagalog sa inyong mga anak para hindi mangyari na kayo ay magiging kapwa estranghero sa bansa at estranghero sa tahanan!

Mga Pinoy sa Italy: mga Pilipino at ang Social Welfare sa Italy

Dito sa Italya ang mga tao ay may maraming masamang ugali.

Noong bata pa ako marami ang tulong na kayang ibigay ng gobyerno sa mga nangangailangan.

Noong mga “70s at “80s libre ang gamot, libre ang university, pwede mag-retire ang mga trabahador kapag 55-60 taong gulang, napakamura ng pampublikong transportasyon at may maraming tulong na available para sa mga may sakit o invalidity.

Sa ngayon naging mahigpit ang gobyerno at bumaba ang mga pondo ng gobyerno para sa mga bagay na iyon.

Ngunit, kahit papaano, marami pa rin ang mga benepisyo na available para sa mga walang trabaho o may mababang sahod, lalo na kung may anak.

Isa sa mga dahilan kung bakit medyo kulang sa pondo ang Social Welfare dito ay na sinamantala iyon nang malaki ng maraming tao na walang tunay na pangangailangan.

Dito may maraming Italyano na nag-aanking may mababang income pero, baka, may hindi-dinedeklarang sideline (at baka may magandang kotse, dalawang bahay etc.) at may maraming tao na tumatanggap ng tseke bilang “invalid” pero hindi pala totoong bulag o pilay sila.

Kamakailan natuklasan ng pulis na ang isang tao na, sa loob ng matagal na panahon, ay tumanggap ng tseke ng Social Welfare bilang bulag ay kaya niyang magmaneho ng kotse!

Bilang asawa ng isang Pilipina, mayroon akong impresyon na medyo monkey see monkey do ang saloobin ng mga Pilipino.

Madali sana para sa isang Pilipino dito magkunwari na mababa ang kanyang income kahit hindi iyon totoo: karamihan ng mga Pilipino dito ay nagtratrabaho sa iba’t ibang amo, isang oras dito, isang oras doon at, baka, isa lang sa mga amo ang handang gumawa ng legal na kontrata.

Sa ganitong situwasyon pwede mangyari na ang isang OFW ay nag-aaply sa tulong ng gobyerno kahit ang totoong income ay mas mataas kaysa sa kung ano ang “officially” na lumilitaw at baka ang aplikante para sa tulong ng gobyerno ay may magandang kotse, magastos na i-phone, flat-screen na TV etc.

Ayaw kong magbigay ng “sermon” tungkol dito. Ang gusto ko lang sabihin ay na nagiging medyo mahigpit ang gobyerno dito at dumarami ang mga kontrol.

Gaya ng sinabi ko, natuklasan ng pulis maraming bulag na nakapagmamaneho, baka mayamaya lalabas ang mga pilay na umaakyat ng mga bundok, ang mga bingi na kumakanta, ang mga homeless na may bagong BMW at marami pa….

Kaya, kung kayo ay OFW dito sa bansa ko mag-ingat sa pagdedeklara ng income dahil kulang sa pondo ang bansa at dumarami ang mga inspeksyon…..

Ang Italya ay ang Pilipinas ng Europe!

Ang mga litrato na nasa itaas ay nagpapakita ng iba’t ibang dahilan kung bakit masasabi na ang bansa ko ay ang “Pilipinas ng Europe”.

  • Maganda ang dagat dito, lalo na sa Southern Italy, at napakalinaw ng tubig
  • Maraming bulkan (at lindol)
  • May Jollibee (sa Milan)
  • May mga Pilipino sari-sari store at Pinoy restaurant
  • May mga tao na nagtatapon ng basura kung saan bawal (bukod dito may mga driber na kaskasero, maraming mandurukot, may mga tao na ayaw pumila at marami pa….)
  • Mayroon ang isang lugar na (halos) katulad ng Lake Taal
  • May mga squatter
  • May Luneta Park sa Roma

Ito baka ang dahilan kung bakit para sa aming mga Italyano mas madaling harapin ang culture shock kaysa para sa mga taga-Hilagang Europe, America o Australia at hindi kami gaano ka-shocked sa kulturang Pinoy.
At, syempre pa, may napakaraming Pilipino dito!